Brochures
Brochures Downloads

Aanmelden

Wanneer u onze nieuwsbrief wilt ontvangen, kunt u zich hieronder aanmelden.

 

Nieuwsbrief Turrialba en Guacimo, maart 2015

De eerste maand zit er op! Vier weken geleden werden we bij Mireya afgeleverd in Turrialba. Oscar, de projectleider in Turrialba kwam ook meteen langs. We werden erg lief ontvangen maar waren ook vrij moe van de reis dus gingen snel richting bed. De volgende dag moesten we meteen aan de bak want de eerste Spaanse les stond alweer voor de deur.

De eerste twee weken bestonden vooral uit dagelijkse Spaanse les en een kijkje nemen bij de verschillende projecten in Turrialba. We hebben een rondleiding gehad op Centro Educativo Especial Rojas Álvaro Quiros, de school waar  Oscar werkt. Hier heeft ISOP in het verleden ook gewerkt maar dit project is afgerond omdat het nu goed loopt. Het is gaaf om te zien dat die school mede door de hulp van ISOP zoveel vooruitgang heeft geboekt. We hebben Pablo bezocht bij het zwemproject. De eerste keer was er maar één kindje omdat het regende. Wanneer het regent in Costa Rica komen veel kinderen niet naar school omdat ze er erg ver moeten reizen. Gelukkig scheen ook een keer de zon en waren er meteen een stuk meer kinderen. Mooi om te zien hoeveel plezier de kinderen in het water hebben en wat ze allemaal kunnen. We zijn ook bij Caipad wezen kijken, een school/dagbesteding voor mensen met een beperking vanaf 22 jaar. Hier werden we lief ontvangen en mochten al een beetje meehelpen. De weekenden stonden in het teken van leuke dingen! Zo zijn we een dag met Oscar op pad geweest om Grano de Oro te bekijken, erg indrukwekkend. Het is een gebied waar nog oorspronkelijke bewoners van Costa RIca wonen. De ontwikkeling daar ligt achter op de rest in Costa Rica.Toen de eerste twee weken voorbij waren werden onze wegen gesplitst. Daan en Nick bleven in Turrialba bij Mireya en Anat ging naar Guacimo toe.

Daan & Nick in Turrialba:
De derde week begonnen we met werken op de verschillende locaties. Maandag en donderdagmiddag hebben we Pablo geholpen bij het zwemproject. In de ochtend hielpen wij om de kinderen te leren zwemmen of met andere oefeningen in het water om de motoriek en spierkracht te stimuleren. Mooi om te zien hoe kinderen in een rolstoel zich zo vrij kunnen bewegen in het water. In de middag is er een groep van drie jong volwassenen die kajaktraining krijgen voor de paralympische spelen. Ze zijn fanatiek en weten ons zelf de routine van de training uit te leggen. Opvallend is dat zij communicatief zeer sterk zijn en vanzelf met ons begonnen te praten. Het is vooral mooi om te zien hoe sport, in dit geval zwemmen, iemand zo vrolijk kan laten zijn. Je ziet bij iedereen die bij het zwembad komt dat ze echt zin hebben om te gaan zwemmen. Ook al kunnen sommigen niet normaal praten, je ziet aan hun blik en lichaamshouding dat het voor hun geweldig is.

Pablo en zijn collega Anna weten duidelijk hoe ze met de kinderen om moeten gaan. Onze bijdrage aan het project is nu eerst het helpen in de uitvoering en begeleiding bij het zwemmen. Dinsdag, woensdag, donderdag- en vrijdagochtend hebben we gewerkt op CAIPAD. We hadden al een rondleiding gehad op CAIPAD. We wisten dus enigszins wat het programma inhield. De aangeboden lessen op CAIPAD zijn onder andere fysiotherapie, ergotherapie, handenarbeid, techniek, gymles, verzorging en recycling. Daarnaast helpen enkele studenten mee met schoonmaken, tuinieren en het begeleiden van medestudenten.  CAIPAD heeft een ochtend en een middaggroep. Bij de scholieren in de ochtendgroep ligt het niveau lager dan de middaggroep. Ook in de groepen zelf verschilt het niveau sterk onderling. Vooral omdat sommige studenten heel veel aandacht nodig hebben maakt dit het lastig om binnen een les differentiatie aan te bieden. Deze week konden we de profesoras in actie zien. Ze hebben passie voor het vak en ze stralen warmte uit naar de estudiantes. Desondanks hadden wij beiden het gevoel dat de profesoras af en toe meer bezigheidstherapie geven i.p.v. de zelfredzaamheid van de studenten te stimuleren. Door het niveauverschil tussen de studenten is het lastig voor de leraren om de hele groep op dezelfde manier uit te dagen. Vrijdag werden de verjaardagen van de afgelopen 3 maanden gevierd.  De dag begon met iedereen te herinneren wie er allemaal jarig waren geweest. Daarna spelletjes geschikt voor elk niveau. Vervolgens werden dansoptredens gegeven door de studenten. En als afsluiter, wat natuurlijk niet kan ontbreken in een spaanstalig land, dansen!

De sfeer op CAIPAD is goed. De leraren lijken het beste voor te hebben met de studenten. De studenten gedragen zich sociaal naar elkaar en naar de leraren. Enkele gehanteerde methodes zijn naar onze mening niet ideaal. Al met al ruimte en mogelijkheden voor verbetering. Dus de uitdaging voor de komende periode is om onze kennis op dit vak te verbreden en vervolgens te kijken hoe we de methodes kunnen verbeteren.

Anat in Guacimo:
Pablo bracht mij ’s ochtends vroeg naar Guacimo toe. Hier werd ik meteen voorgesteld aan Eli, de vrouw bij wie ik nu woon. Na deze korte kennismaking gingen we naar het Centro de Educacíon Especial de Guápiles. In vergelijking met de school in Turrialba is het minder ontwikkeld. Veel materiaal is oud en op de school heerst een echte ‘tranquilo’ cultuur en dat is voor mij nog een beetje wennen. De eerste week heb ik bij verschillende klassen geobserveerd. Na de vakantie (het is nu Samana Sante) ga ik eerst nog een week observeren en dan een plan schrijven over wat ik met welke groep of welk individu wil gaan doen. Ik heb nu al veel mogelijkheden gezien dus ik kijk er naar uit om aan de slag te gaan.

 

 



Thursday 30 April 2015